Sztuka użytkowa rozwijała od najstarszych dziejów, lecz pozostawała w cieniu sztuk pięknych. Przykładem dzieł sztuki użytkowej są świeczniki. Zazwyczaj wykonuje się je z materiałów, które nie są łatwopalne, czyli mosiądzu i stali, rzadziej z brązu. Bardzo kunsztowne są świeczniki wykonywane z porcelany, nieco mniej efektowne, ale za to tańsze są szklane i z fajansu.
Te przedmioty użytkowe pełnią również funkcje dekoracyjne i mają wbrew pozorom duże znaczenie w kulturze i religii niektórych narodów. Warto znać rodzaje świeczników, ponieważ każdy z nich reprezentuje inny kręg kulturowy, epokę, przez co ma inne znaczenie w kulturze. Niewątpliwie sztuka uzytkowa swój największy rozkwit przeżywała w XVII wieku we Francji. Francuska elegancja i szyk Wersalu wynikała między innymi z przedmiotów sztuki uzytkowej, także ze świeczników. Znane były świeczniki dwuramienne ?Bout de la table? i kandelabr. W średniowieczu znane były lichtarze i żyrandole, które oświetlały wnętrza klasztorów i kościołów. W XVIII wieku wnętrza teatrów, oper i innych miejsc użyteczności publicznej zaczęły oświetlać kinkiety, czyli świeczniki naścienne. Niemniej jednak największą uwagę należy poświęcić menorze, która jest siedmioramiennym świecznikiem i odmianą kandelabru. Spośród wszystkich rodzajów świeczników ma ona największe znaczenie kulturowe, jest wszakże żydowskim symbolem religijnym.
Dzieje świeczników sięgają kilkunastu stuleci przed naszą erą. W czasach Imperium Rzymskiego były zastępowane lampkami oliwnymi. W średniowieczu, wraz ze wzrostem produkcji świec, odzyskały popularność. Świeczniki współcześnie są używane przede wszystkim do obrzędów religijnych, a w domach pełnią funkcję raczej dekoracyjną niż użytkową. Od przełomu XIX/XX tracą swoją użytkowość, ponieważ są wypierane przez oświetlenie elektryczne.
Zapraszamy do obejrzenia świeczników mosiężnych w Foto galerii